تبليغاتX
مشق باران

مشق باران

وبلاگ ادبي

بوسه

 

گلی ست روی لب سرخ ناگهان ، بوسه

تصوری ست معطردراین میان بوسه

 

گلی که تازه به دوران رسیده است وشده

به روی شاخه ی لب هات میهمان ، بوسه

                     

نوشته روی لبم ؛ " تشنه ام " ، تواما این

نوشته ی غلط انداز را بخوان ؛ " بوسه "

 

جسورباش ودراین متن تازه خوش بدرخش

تونقش اولی ونام داستان ؛ بوسه

 

برای لذت یک گفتگوی طولانی

به جای چای بیاوردواستکان بوسه

 

خدابه خاطر دشت سفیدصورت تو

بعید نیست بباردازآسمان ، بوسه

 

فریضه ای ست که باید ادا شود ، هربار

به قصدقربت وباهرچه درتوان ، بوسه !

 

برای عرض ارادت به ساحت لب توست

لبی که می رسد از راه با همان بوسه

 

هدف اشاعه ی احساس دوست داشتن است

لبی که گفت : چنین است یا چنان ، بوسه

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم بهمن 1388ساعت 17:14  توسط عباس رضايي  | 

دوغزل تازه

غزل۱

ابری ست ذهن چلچله هادرهوای بد

شراست شرنتیجه ی این ماجرای بد

 

دارندمی روندسیاه وسیاه تر

یک جفت کفش گم شده تا ناکجای بد

 

ناگفته ها حقیقت تلخندلاجرم

بایددروغ گفت به این شعرهای بد!

 

بهترهمان که رفت سراغ غریبه ها

خیری ندیده ایم نه!ازآشنای بد

 

اینطورکه زمان به جلوپیش می رود

پیداست می رسیم به یک انتهای بد

 

درچنته هیچ چیزنداریم...ها!فقط

یک مشت اعتقادفقط یک خدای خوب...

 

غزل۲

سطراول هنوزمعتقداست می توان درغزل شنید تورا

درمتون کهن.متون جدیدمی توان چشم چشم دیدتورا

 

سطردوم ادامه می دهدت از<<غزل>>تاجهان تازه تری

درپی جاده های طی نشده می رساندبه هر<<سپید>>تورا

 

درادامه بزرگ می شوی وشاعری زاده می شوددرتو

شاعری که به احتمال قوی از همین سطربرگزید تورا

 

شاعری که قلم گرفت و توراآنچنانی که دوست داشت سرود

درجهان خودش برای خودش طی هرشعرآفرید-تورا-

 

سطرپنجم بهارهرسال است که توراسیب وسبزه دیده و بعد

دست دردست خویش آورده بر سرسفره های عید تورا

 

سطر آخر منم که تشنه ی توست سطرآخرچقدرتشنه ی توست

سطرآخرکه با تمام وجودتشنه ات بودسرکشید تورا

        ‌

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم تیر 1388ساعت 15:43  توسط عباس رضايي  | 

دختر لر

 

وزیده اسم تو این بار از تمام جهات

که باد و پنجره و باغ می زنند صدات

 

وزیده اسم تو و شعر کودکانه ی من

گرفته طعم لذیذ لواشک و شکلات

 

تو میهمان قلم ها و قصه ها شده ای

خوش امدی به مذاق یکایک کلمات

 

خوش امدی به شب این سروده ی ناچیز

سلام ای زن شاید به اسم شاخه نبات !

 

تو منتشر شده ای ای الهه ی همه چیز

ادامه یافته ای از معابد زیگورات

 

ولی نه ! دور چرا می روم که دختر لر

تویی و آمده ای از نسیم صبح دهات

 

اگر چه رفتی و بعد از تو تازه فهمیدم

مثال بارز خوش باوری ست این ابیات

 

همیشه مزرعه ی سبز چشم های تو سبز

و دور باد از اندوه و دور از آفات

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388ساعت 19:2  توسط عباس رضايي  | 

مشق خبر

همایش شعرسال شوش

ویژه شاعران شوش دانیال

موضوع آزاد-مهلت ارسال اثر۲۲بهمن

تعداداثر۱شعر

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم اسفند 1387ساعت 18:43  توسط عباس رضايي  | 

مشق خبر!

سلام دوستان خوبم!

قراره دومین مجموعه شعرم با عنوان : شاعر کودکی ست دیوانه در بهار سال آینده توسط وزارت فرهنگ و ارشاد به چاپ برسه . باآرزوی موفقیت برای همه شما عزیزان!!

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم اسفند 1387ساعت 17:5  توسط عباس رضايي  | 

یک رباعی دیگرازخودم

 

                                          آیینه شدی که آه ممتدبشوم

                                          یک نقش به قصه ات مقیدبشوم

                                          درمتن کلیدرجهان آمدی و

                                          مارال شدی که گل محمدبشوم

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام بهمن 1387ساعت 10:45  توسط عباس رضايي  | 

یک دوبیتی ازخودم

 

 

                                          گلی ازشاخه ای هرگزنچیدم

                                          وجززردی دگرچیزی ندیدم

 

                                         خوشاهرچارفصل تو-مبارک

                                           خزانت هم شرف داردبه عیدم

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام بهمن 1387ساعت 10:36  توسط عباس رضايي  | 

غزل چشمه

به نام خدا

 

چه زيبا مي شود از دور با ما منظر چشمه

بيا با كوزه ات دزدانه امشب تا سر چشمه

بيا امشب براي عشق ورزي هاي  وحي آميز

كمي از خود بگو در هيئت پيغمبر چشمه

بدين سان كه شبانگاهان همينجا وعده گاه ماست

نمي گنجد بجز ما هيچ كس در باور چشمه

بجرم عشق بايد كشته شد اين رسم برنو هاست!

چه مرگي بهتر از اين جان سپردن بر سر چشمه

اگر چه خون ما مي ريزد اما ثبت خواهد شد

زلال نام ما بر برگ برگ دفتر چشمه

از اين پس عشق ما در روزگاران قصه خواهد شد

چه زيبا قصه اي با نام مرد و دختر چشمه

 

عباس رضايي

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم بهمن 1387ساعت 14:5  توسط عباس رضايي  | 

یک شعر عاشورایی از خودم

 

به نام خدا

دارد شروع می شود از آسمان غم

ابری که بارور شده ابری که دست کم

در انتشار خیس ترین یادواره ها

انبوه گریه های مرا می زند رقم

این ابتدای قصه ی هر ساله ی من است

شب های شعر ماه محرم من و قلم

بی شک برای شاعر مدیون واژه ها

مضمون تازه تو مجالی است مغتنم

اینبار هم چه منظره ای آفریده شد

از شعر و یاد سبز تو در امتداد هم

رودی است ماجرای تو ژرف و زلال که

یک جرعه بهره برده از آن نیز محتشم

خورشید از کرانه ی زخم تو می وزد

سوگند می خورم به تن بی سرت قسم

یک ابر بارور شده یک شاعر غریب

هی واژه واژه می چکد از آسمان غم

هی واژه واژه  فاصله ها را سروده است

در حسرت زیارت آن صحن و آن حرم

 

   

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم بهمن 1387ساعت 13:57  توسط عباس رضايي  |